Blkseminslag

De snelheid van de tijd is zoiets als een blikseminslag waarvan ik vanmorgen de gevolgen zag op het Twentse platteland. In Sint Isidorushoeve om precies te zijn. In het dak van een monumentale boerderij had de stroomstoot een deel van de pannen verwijderd en wapperde er vrolijk een grote oranje plastic lap. Zo kijk je rustig TV en zo is je dak er af. Wat hebben wij, als kleine mensjes, eigenlijk weinig te vertellen, denk je dan. Het is een wat fatalistische visie die niet veel speelruimte toelaat. Persoonlijk ben ik geen aanhanger van deze zienswijze. Het dak van de boerderij, die zelf gelukkig niet in vlammen is opgegaan, zal vast wel weer worden gerepareerd, de zon zal morgen volgens de weerberichten wel weer gaan schijnen en iedereen is ongedeerd.

Vooral dat laatste is belangrijk. Leven komt op de eerste plaats. Zaken als bling-bling, dingen, status, geld en macht, voor zover ze sowieso belangrijk zijn, komen ver daar achteraan.

De bijeenkomst waarvoor ik vanmorgen in ‘de Hoeve’ was ging over het onderwijs en over de plaatsen waar dat in ons land wordt gegeven, de scholen. Scholen zijn plekken waar mensen centraal staan. Het zijn plekken waar gestudeerde mensen hun kennis uitwisselen, doorgeven aan nieuwe generaties. Belangrijke plaatsen waar soms ook even de bliksem, figuurlijk, inslaat. Minder geld, uitstroom van grijze golfers (of is het golvers), toename van niet lesgebonden taken, invloed van sociale netwerken, veranderende moraal en wat al niet meer.

In Portugal, één van de armste Europese landen ziet de wereld er heel anders uit. Er moet bezuinigd worden maar wie het toeristische strand achter zich laat en in de kleine achterafstraatjes op onderzoek uitgaat vraagt zich af hoe je van niks minder niks kunt maken. Moet je dan zeggen dat het in Portugal minder dan niks is? Nee! Integendeel zelfs, caissières zitten trots en zelfbewust achter hun kassa in de supermarkt, zijn vriendelijk, voorkomend en hulpvaardig. In restaurant koop je voor vijfenveertig cent een prima biertje, de vers gemaakte pizza van nog geen vier euro is rijk belegd en smakelijk en voor je het weet zij de lege borden van je tafel gehaald, ook al hoor je ze zelf weg te brengen. Het klapstuk, ook al hebben we er maar een deel van gezien, was de demonstratie van de vrijwillige brandweer op zondagmiddag in de hoofdstraat.

Eén foto zegt meer dan honderd woorden. Trotse, fiere jonge mensen die, naar we later hoorden, medailles kregen voor bewezen diensten, het redden van Portugezen uit benarde situaties met gevaar voor eigen leven.

Een medaille. De trots. De eer.

Toegegeven, in de recente historie van ons continent zijn deze termen ook gebruikt om het laagste in de mensen omhoog te halen. En dat gebeurt helaas nog steeds.

Gelukkig zijn er veel mensen, in het onderwijs en in veel andere beroepen, die er blij van worden als ze anderen gelukkig maken. Met kennis, medische hulp, veiligheid of dienstverlening. Zonder medailles maar met een goed gevoel. We noemen ze tegenwoordig bevlogen werknemers. Voor hen is deze blog.

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Bart schreef:

    Goed stuk collega!

  2. Wat een mooi artikel Hans. Herkenbaar in meerdere opzichten 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s