De leegheid van het paradijs

Het terras geeft uitzicht op een wandelboulevard. Daarachter is de zee. Je hoort de golven beuken op de grote brokken lava en de rotsen. Er is geen zandstrand.  De palmen op het gazon bewegen heftig in de wind. Het is een wispelturige wind die uit alle windstreken tegelijkertijd schijnt te komen, verrassend in richting maar ook in kracht. Boven de zee surfen wat meeuwen op de wind. De voorbijgangers bestaan uit jonge joggers, slenterende vakantiegangers en zo nu en dan een fietser. Vanaf de boulevard is er een ingang naar het hotel. Er staat een wachthuisje, een hokje van twee bij twee. De bewaker ziet er stoer uit en draagt een grote zonnebril. Hij is vriendelijk.

Aan de andere kant van het appartement zijn de zwembaden waar omheen strandstoelen, veel strandstoelen. Sommige gasten claimen hun strandstoel al vroeg, ook al zijn er meer dan genoeg voor iedereen. Ze leggen hun handdoek keurig op een stoel zodat ze nà het ontbijt kunnen beschikken over hun favoriete ligplek. Het grootste deel van de zonliggers ziet er onverzorgd uit, rimpelig, bruin, dik en oud. Mannen torsen reusachtige buiken, vrouwen hebben vet verdeeld over heel hun lichaam. Als ze lopen komen ze maar moeizaam vooruit. Misschien is het wel daarom dat ze het liefst liggen. Sommigen doen denken aan zeerobben zoals je ze wel ziet in natuurdocumentaires, zij aan zij op het strand van een eiland. Misschien liggen ze er ook wel omdat hier verder niets te doen is. Slapen, opstaan, ontbijten, liggen, lunchen, liggen, dineren, drinken, slapen, opstaan… Leven als Adam en Eva in het paradijs.

In de Telegraaf van zaterdag stond een prachtige column van Leon de Winter over de behoudzucht van de islam versus de onderzoekende, buiten de gebaande paden op zoek gaande joods-christelijke cultuur. Socrates, Da Vinci, Copernicus, Newton en Einstein zijn maar een paar voorbeelden van grote geesten die onze wereld verrijkt hebben met nieuwe, frisse inzichten. Zonder hen, en vele, vele anderen, zou ik hier geen nieuwe ervaringen opgedaan hebben, zou ik niet in de schaduw van een palmboom aan dit blog kunnen schrijven en zouden mijn lief en ik zaterdag geen bustocht over dit woeste eiland gemaakt hebben.

Het doel van het leven is voor mij niet het paradijs, maar juist de onderzoekingstocht buiten het paradijs. Ik kan het verhaal dan ook bijna niet geloven dat Adam en Eva het paradijs zijn uitgejaagd, ze hebben gewoon een manier gevonden om te ontsnappen aan de sleur van het verzorgd worden. Ze hebben gekozen voor de vrijheid, de verantwoordelijkheid en het leven. Ik verheug me er nu al op dat dit weekje paradijs straks deel zal uitmaken van mijn herinneringen.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s