Het sociale gezicht van decadentie

Aan de rand van het van het zwembad liggen de lichamen op strandstoelen met goudkleurige kussens. Honderden zijn het er in even zovele kleurschakeringen, vormen en volumes. Van melkwit tot mokka bruin, mager of rondom ruim in de vetrollen, jong en oud. Ze lezen wat, slapen in de  schaduw van een palmboom, staren wat wazig in de verte of luisteren, volkomen afwezig, naar muziek.

Veel van de rijkdom op dit eiland is, bij nadere beschouwing, vergane glorie. Hotels zijn op z’n minst dertig jaar oud en, ondanks goed onderhoud, steekt de sleetsheid op veel plaatsen de kop op. Vlokken siliconenkit verdoezelen lekkende badranden. De terrasdeur piept in de rails en een aantal gordijnrunners heeft de tijd niet overleefd.

Gebleven is de trots uit de tijd dat de Engelsen het hier voor het zeggen hadden. En de parken. Groot, groen, goed onderhouden en met veel bloeiende struiken. De locals hebben een brede lach, zijn hulpvaardig, attent en trots op wat de doen. Het opnieuw dekken van een tafel binnen 5 seconden is een kunststukje dat nooit verveelt om naar te kijken.

De theorie van Natuurlijk Werken verbleekt hierbij, evenals de sterk verouderde inzichten van Covey. Theorieën worden hier vervangen door enthousiasme, vakmanschap en samenwerking. Werk zoals werk behoort te zijn. Als een pittige kop koffie, sterk, aromatisch en met veel liefde gezet.

De lijvige, bruine toeristen hebben hier eigenlijk geen ander doel dan het verschaffen van arbeidsvreugde. Decadent?  Nou en of. Maar dan wel decadentie met een sociaal gezicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s