De oneindige grauwheid van de dooi

Het Aamsveen is een natuurgebied dat zich op de grens met Duitsland bevindt. Bij mijn laatste expeditie belandde ik middenin een groep jagers die, in de weilanden aan de rand van het gebied, schoten op alles wat veren had of vier poten. Even overwoog ik om mijn onderwerp te verleggen van ‘de natuur’ naar ‘de jachtpartij’ maar dat leek me bij nader inzien toch niet zo’n heel goed plan, de groep was groot en de geweren waren indrukwekkend. Daarnaast ben nou niet echt een liefhebber van jachtpartijen. Vanmiddag scheen gelukkig de zon. Het veen is over de snelweg vanaf de Duitse kant in een paar minuten te bereiken dus zat alles mee om lekker buiten te gaan spelen. Op jacht dus met de camera.

Winterfoto’s maken in de natuur doet me altijd denken aan de tijd dat ik in mijn jeugd mijn eigen filmpjes ontwikkelde en afdrukte. Alles in zwart, wit en grijs. Net zo zien de meeste winterlandschappen er uit, kleurloos. En ze zijn het meest kleurloos als het dooit zoals vandaag.

Dooien is eigenlijk een heel raar woord. Mijn woordenboek geeft als betekenis ‘opgehouden hebben te vriezen’. Het vroor maar nu vriest het niet meer. Wat gebeurt er nu dan? Als iets ophoudt wil het nog niet zeggen dat er iets nieuws voor in de plaats is gekomen. De velden lagen nog vol sneeuw, sommige paden waren nog glad en op de meeste veenpoelen lag nog dik ijs. Dooien is een nietszeggend woord. Natuurlijk is er wat sneeuw verdwenen en de beek die door het gebied loopt stroomt weerspiegelt het verkeersbord. Maar om nou echt te genieten van dooi?

spiegeling in een winterse beek

Dooi is amorf en diffuus. Het kan vriezen en het kan dooien is een bekend spreekwoord. Alle opties staan nog open. Al wandelend denk ik aan de mensen die in mijn leven waren en waarvan je ook nooit kon weten of het nou vroor of dooide. Als ik begin te tellen blijken het er nogal wat geweest te zijn. Op alle niveaus ben ik ze tegengekomen, werk en privé, hobby en familie. Wie dooit houdt alle macht in handen, ‘misschien ga ik morgen wel weer vriezen en misschien ook wel niet’. Het zijn levende voorbeelden van spelers zoals je ze aantreft in het boek van Erik Berne,  ‘Mens erger je niet’. Niet eenvoudig maar wel zeer leesbaar voor wie meer wil weten van het eigen gedrag en van dat van anderen. Het is een boek in de traditie van de transactionele analyse, een psychologische stroming. Het boek staat vol met concrete voorbeelden van levens-spelen zoals die worden gespeeld door mensen die geen verantwoordelijkheid willen nemen voor hun eigen leven. De spelen lopen geen van allen goed af. Het rood-wit-blauwe verkeersbord vind ik een prachtig symbool voor deze blog over dooi, een doodlopende weg.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Xander schreef:

    Een prachtige foto met een snerende tekst. Een goed begin van het nieuwe jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s