Van vragen wordt je wijs

on

Er is in mijn visie een wereld van verschil tussen de woorden studeren en leren. Studeren doe je om iets concreets te bereiken. We vinden ‘studeren’ terug in serieuze woorden zoals studiefinanciering en studieschuld waarmee aan studeren een economische waarde wordt toegekend, studeren kost geld. Studeren doe je ergens voor, kennis wordt later ruilmiddel.  Met de kunstjes die we tijdens onze studie hebben geleerd kunnen we deelnemen aan het economisch verkeer, van student naar producent. Producent van kunstjes voor geld, loon. Niet alleen produceren we knollen en karbonades maar ook kennis en genezing. Als het maar geld opbrengt zodat we het hoogst haalbare in de economie bereiken, een goede consument worden. En dan bij voorkeur één die meer consumeert dan de productie opbrengt. De zo ontstane schuldenberg zorgt dan voor een hogere productie die… vast ergens eindigt. Alleen weet niemand waar en wanneer.

Over de foto’s die ik maak krijg ik regelmatig de vraag waarom er zo weinig mensen op staan. Gebouwen, landschappen, bloemetjes en bijtjes fotografeer ik inderdaad veel. Mensen echter minder. Het is moeilijker, vraagt meer tijd en je moet je onderwerp toestemming vragen. Tijdens een vakantie in Spanje bedacht ik dat het dan maar eens anders moest. De overdekte markt in Fuengirola, waar we een weekje logeerden, leek me een aardig gebied om te oefenen. De markt ligt in het centrum aan een grote rotonde met in het midden een monumentale, foeilelijke fontein en huist in een gebouw waarvan ik schat de het midden 19e eeuw is gebouwd. Misschien zelfs wel eerder, het is barok met nogal wat tierlantijnen. De markt zelf beslaat twee verdiepingen, op de bovenste is de groente- en vismarkt. Een glazen dak zorgt voor mooi licht. Maar nu de foto’s. Wat dóen die mensen daar eigenlijk? En wat is dan het verhaal van de foto? Wat kun je nou vertellen over een markt?

Mensen fotograferen is iets dat ik best wil leren, zonder winstoogmerk maar gewoon omdat ik dat wil kunnen. Leren is leven, jezelf ontwikkelen en vragen stellen bij simpele zaken zoals in dit geval de vraag ‘hoe fotografeer je mensen op een markt’. Tot mijn plezierige verbazing reageerde iedereen die ik vroeg of ik ze mocht fotograferen positief.

groentekraam in Fuengirola (Spanje)

De foto hiernaast was één van de eerste opnamen. Verblind als ik was door de prachtige kleuren van het verse fruit, de aan de wand hangende bananen en de slimme spiegels om ook het hoger liggende fruit goed te laten uitkomen is deze hele foto een nogal rommelig verhaal geworden. Wat mij in deze foto  het meest aanspreekt is de houding van de marktkoopvrouw. Ze neigt met de schaal van de weegschaal naar de klant en kijkt hem aan.  Er is rechtstreeks contact, beiden doen er toe. Weliswaar erg kort, maar toch. Als deze foto niet gemaakt zou zijn zouden we niet geweten hebben dat daar, op dat moment en in die kraam iets verkocht zou zijn. Centraal staat hier de menselijke interactie.

Een aantal maanden geleden stond er een panel, zo’n blokje met wat grotere letters, in een artikel in de Volkskrant. Er stond ‘domme mensen weten alles al en wat ze niet weten is onzin’. Het hangt aan ons prikbord. Leren verrijkt ons leven elke dag. Er gebeurt altijd iets nieuws, we lezen onbekende woorden (zoals wij gisteren ‘menistenwaarheid’), we kunnen leren om vragen te stellen aan een ander en we kunnen op onderzoek uitgaan. Best moeilijk voor wie het niet gewoon is. Mij lijkt het in iedere geval een goede remedie tegen domheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s