Een warme kachel en een vurige vlinder

“Heerlijk bij de warme kachel…” schreef Paardenjuf vandaag in een tweet. Ik las het net nadat ik een uiterst boeiend interview in de Volkskrant had gelezen van journalist Govert Schilling met Marcelo Gleiser, een kosmoloog die een bestseller heeft geschreven over de vruchteloosheid van het zoeken naar een theorie voor alles, de unificatietheorie. De sleutelzin in dit interview was voor mij: “Kunstenaars weten al lang dat onvolmaaktheid tot schoonheid  leidt; voor de meeste wetenschappers is dit nieuw”.

Als adept van de chaostheorie zag ik plotseling de schijnbaarheid van het contrast tussen een lekkere warme kachel binnen en het winterweer buiten. Weerspatronen zijn per definitie chaotisch, evenals trouwens de kachel want als die het begeeft zit je ook mooi in de kou. Toch vertrouwen we in veel situaties op continuïteit in ons bestaan. Daar is natuurlijk niks mis mee. De beroemde 3R’s, reinheid, rust en regelmaat, zijn noodzakelijk om niet helemaal stapelgek te worden. Helaas blijven onze uiterlijke omstandigheden, net als het weer, in werkelijkheid behoorlijk onstabiel.

“We moeten de zin van het bestaan niet buiten onszelf zoeken”, aldus Gleiser iets verderop in het artikel. Een nogal filosofische opmerking voor een kosmoloog. Maar daarom, vanuit mijn persoonlijke visie, niet minder waar. Onze persoonlijke wereld ziet er toch uit zoals we er door onze ogen heen naar kijken? Een deel van dat kijken wordt bepaald door onze persoonlijkheid, we zien zoals we zijn. Een van nature blijmoedige ziel zal altijd de zon achter de wolken zien en een wat somberder mens zal op zoek gaan naar de wolken die straks ongetwijfeld voor de zon zullen schuiven.

Geïnternaliseerde leerprocessen, indrukken en ontmoetingen met anderen zijn andere aspecten die invloed hebben op de manier waarop een mens zijn omgeving beschouwt. Hierdoor ontstaan vaak nieuwe inzichten. Zo verander ik, terwijl ik dit schrijf, de werktitel van een boek in, “Werken is niet voor de dommen”. Met dank aan Paardenjuf en Marcelo.

Kleine vuurvlinder en Honingbij op een Duizendblad.

Op veel plaatsen in de literatuur worden bijen en mieren als voorbeeld aangehaald voor de noodzaak om hard en opofferend te werken voor de gemeenschap. Bijen maken deel  uit van een volk dat wordt geleid door een Koningin en mieren vormen kolonies waarin duizenden individuen, eveneens onder de leiding van een Koningin, zich inspannen en opofferen voor het voortbestaan van de soort. Het zijn insecten met een levenstaak buiten zichzelf.

De Kleine Vuurvlinder op de foto daarentegen vloog, tijdens een zomerse fotoshoot, samen met andere soortgenoten vrolijk rond op het Buurserzand. Het zijn miezerig kleine vlindertjes maar ze hebben prachtige kleuren en fladderen vol levenslust.

Met de koude winter met sneeuw en ijs in aantocht hoop ik dat de honingbij inmiddels overwintert te midden van zijn volk en dat de vlinder kans heeft gezien te zorgen voor nageslacht zodat ik ook de komende zomer weer volop kan genieten. Veranderingen maken leven spannend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s