Geluk of gelijk

Wie wel eens de mentality-test gedaan heeft op de website van Motivaction zal ongetwijfeld kennis hebben gemaakt met één van de negen groepen waarin zij mensen indelen. Jacques van Marken, direkteur van de N.V. Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek (1869-1905), was één van de eerste directeuren die in zijn bedrijf, dat in die tijd hoog in aanzien stond, mensen indeelde naar functies en ze daarnaar ging betalen. En westerns tonen de bad-guy steevast in zwarte outfit.

Indelen zit ons schijnbaar in het bloed. We horen door indeling ergens bij en onderscheid moet er zijn. Politieke partijen en godsdiensten gedijen er wel bij, evenals autoverkopers en winkeliers die merkartikelen verkopen. En als we dan ergens bij horen hebben we ook onmiddellijk gelijk en dus hebben zij die er niet bij horen géén gelijk. Het is een strijd die je heel je leven kunt voeren. De strijd om het gelijk.

De jonge collega die ik donderdagavond sprak op de gezellige, collegiale afternoon-tea maakt als vrijwilliger lokale radioprogramma’s. Zijn invallen om spannende en verrassende radio te maken zijn sprankelend en creatief, er over praten doet zijn ogen glinsteren. Niks gelijk willen hebben, gewoon spelen.

Van spelen word ikzelf altijd behoorlijk blij. Spelen levert spanning op, onverwachte gebeurtenissen, niet vermoedde ontmoetingen die je leven verrijken en avontuurlijk situaties. Zoals recentelijk het APK-spel, maar daarover later vast meer.

Kleinzoon Marin, op de foto hiernaast, speelt hockey. Hij is keeper en straalt op deze foto grote rust uit. Door de afstand die ons scheidt zie ik hem helaas veel te weinig spelen. Juist daarom roept deze foto nogal wat vragen op.

Staat hij hier zo rustig omdat zijn zelfvertrouwen zo groot is? Kent hij zijn kwaliteiten en kansen? Of vertrouwd hij op zijn team dat strijd levert in het veld? Op de tweet las ik dat deze uitwedstrijd gewonnen werd met 1-7. Kijk, met zo’n uitslag kun je er natuurlijk ook rustig bij staan.

Kleindochter Ilja, hier rechts, beleeft haar spel in de muziek. Hier speelt ze op een uitvoering van de muziekschool. Stoer met hoog gehakte laarzen en stevige spijkerbroek. Kleinkinderen om trots op te zijn. En dat ben ik dus.

Worden ze straks ingedeeld in de categorie ‘sport’ en ‘muziek’ of zullen ze de liefde voor het spel ontdekken?

Eén ding weet ik bijna zeker. Als ze straks een vriendinnetje krijgen of een vriend dan heeft de nieuwe familie twee vragen die voorop staan, “Wat voor werk doe jij?” en “Wat doet je vader?” Mede dankzij meneer van Marken van de Gistfabriek vragen we niet naar elkaars geluk maar naar het soort werk dat we doen. Zelfs een bad guy met een goed inkomen is nog altijd beter dan een arme muzikant of een fanatieke sporter zonder vooruitzichten.

Enne, wat doet die Motivaction nou verder in dit verhaal? Tja, dat zou ik als postmoderne hedonist eigenlijk ook niet goed weten. Maar ik weet het goed gemaakt, maak er een spel van en zoek het lekker zelf uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s