Nostalgie in sepia

on

Ik zal zo’n jaar of twaalf geweest zijn. Mijn camera was een Agfa Clack met rolfilm en mijn leermeester een buurman, Gert,  wiens vak het was. Hij was lithograaf. Voor de contactafdrukken had ik de keus tussen fotopapier in wit of chamois, mat of hoogglans. En voor een heel mooie foto kreeg ik van die buurman soms een velletje sepia. Het kopen van fotopapier was een spannende bezigheid, keuzes maken met een minimaal budget.

Keuzes maken doe ik nu achteraf. Een weekje vakantie levert al gauw een paar honderd opnamen op terwijl ik het niemand wil aandoen om naar meer dan zo’n veertig foto’s te kijken.

november-berk in het haaksbergerveen

Vanmiddag, er was een waterig zonnetje en geen regen voorspeld, buiten gespeeld in het Haaksbergerveen. Er was nogal wat ruitervolk, kleine zangvogeltjes vlogen rond in troepjes, ganzen gakten aan de rand van het wolkendek en in het westen vormden zich prachtige wolkenpartijen. De eenzame eikenboom had vrijwel al zijn blad al verloren, in tegenstelling tot de trotse zilverberk iets verderop.

Voor een sepia foto heb ik tegenwoordig geen papier of ontwikkelbaden meer nodig, alleen wat gevoel voor sfeer en een bijpassend computerprogramma. Wie zei ook al weer dat het moderne leven zo ingewikkeld is? Wat gebleven is zijn de keuzes.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s